(Ένα σπονδυλωτό διήγημα – πείραμα γραμμένο on the go, καθώς θα πλησιάζουμε στις πανελλαδικές εξετάσεις.

Αφιερωμένο στα παιδιά που διαγωνίζονται, τους γονείς και τους ευσυνείδητους δασκάλους τους. Κάθε κεφάλαιο, κάθε τελική ευθεία θα οδηγεί σε διαφορετικό τέλος. Κάθε κεφάλαιο θα περιγράφει με ~500 λέξεις, διαφορετικές εκδοχές για την κατάληξη μιας τελικής ευθείας… που δεν υπάρχει!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

Η τελική ευθεία… πριν την τελική ευθεία…

Και τώρα τι γίνεται; Ιδρώτας να στάζει στους κροτάφους, οι παλάμες να ιδρώνουν ελαφρά, ένας σπουργίτης χορεύει πέρα δώθε στο παράθυρο και το σύννεφο αποσύρθηκε απαλά αφήνοντας τις αχτίδες του πρωινού ηλίου να φωτίζουν αβάσταχτα την αίθουσα.

Επικρατεί νευρική σιγή, αν υπήρχε ενισχυτής του ήχου από τις καρδιές των παιδιών που ξεκινούν σήμερα να δίνουν πανελλαδικές, θα έμοιαζε με φαντασμαγορική έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων με εκατοντάδες ταμπούρλα να χτυπούν ακανόνιστα σαν τρελά.

Ήρθε η ώρα λοιπόν;

Τώρα τι γίνεται;

Ξάφνου ξεπροβάλει από την πόρτα ο επιτηρητής με τα θέματα αγκαλιά.

Δίνει κάποιες οδηγίες με αυστηρό ύφος αλλά η φωνή του μοιάζει αδύναμη όταν η καρδιά χτυπάει τρέλα…

Παίρνω στα χέρια μου τα θέματα και πλέον τρέμω φανερά. Παίρνω μια ανάσα κάνω τον σταυρό μου “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με” – “ Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με” είπα με στεντόρεια φωνή μέσα μου και ο χτύπος της παλλόμενης καρδιάς που γαλήνεψε μονομιάς, από κρότος έγινε… ρυθμός.

Κοιτάζω το ρολόι, πέρασαν δύο ώρες. Απομένει η έκθεση μόνο…

Και ξάφνου ο χειρότερος εφιάλτης κάθε υποψηφίου γίνεται πραγματικότητα… μου τελείωσε το στυλό!

Σηκώνω το βλέμμα και κοιτάζω προς τον πίνακα, νιώθω ήδη ένα σφίξιμο στο στήθος και το στόμα μου να κολλάει. Σηκώνω το χέρι.

“Κύριε μου τελείωσε το στυλό ψέλλισα”…

Με πλησίασε ο επιτηρητής συνοφρυωμένος σαν να τον διέκοψα από κάποια βαθιά περισυλλογή.

Αφού έχεις δεύτερο! μου απάντησε με κάποια απογοήτευση δείχνοντας μπροστά μου στο αυλάκι που διατρέχει πέρα ως πέρα το θρανίο.

Ανακούφιση! Πως δεν το έβλεπα μπροστά στα μάτια μου;

Παράξενο πράγμα.

Η ώρα είναι πέντε λεπτά πριν την ώρα λήξης.

Σταυρώνω το γραπτό μου και εμένα και σηκώνομαι να το παραδώσω.

Βγαίνω σαν μουδιασμένος από την τάξη και φτάνω στο προαύλιο.

Βγαίνω από την είσοδο χωρίς να θυμάμαι αν συνάντησα κάποιον και τι μου είπε.

Δεν θυμάμαι αν απάντησα καν και τι τους είπα.

Προχωράμε.

Η τελική ευθεία πριν τις πανελλαδικές μας οδήγησε επιτέλους στην…

τελική ευθεία των Πανελλαδικών εξετάσεων, που δεν είναι πανελλαδική εξέταση αλλά πανελλαδικές (4) εξετάσεις (τουλάχιστον τέσσερις).

Γι’αυτό το λόγο κάθε εξέταση που περνά την αφήνουμε πίσω και πιάνουμε την επόμενη.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι για το μάθημα που δώσαμε!

Μπορούμε να ξεκουραστούμε και να σχεδιάσουμε ό,τι θέλουμε να ξαναδούμε το χρονικό διάστημα ανάμεσα στα δύο μαθήματα για το μάθημα που ακολουθεί.

Αναλογίζομαι πόσες μέρες πόσες ώρες πόσα διαβάσματα συμπυκνώθηκαν για να ριχτούν στο αποστακτήριο μιας τρίωρης εξέτασης και να δώσουν ένα αποτέλεσμα διάφανο και αντιπροσωπευτικό της προσπάθειάς μου.

Τώρα ξαλαφρωμένος κατά το ¼ προχωράω στο δρόμο αργά και απολαμβάνω τον ήλιο, το απαλό αεράκι, μέχρι και τα χαλίκια κάτω από τις πατούσες μου στο δρόμο.

Έκανα το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του στόχου μου που είναι να γράψω πάνω από 17600 μόρια..

Η έκθεση είναι ρυθμιστής γιατί ένα 12 ή 13 πολύ δύσκολα σώζεται.

Ευτυχώς μέσα στη χρονιά έγραφα στα διαγωνίσματα από 15 έως 18, περίπου εκεί περιμένω να έχω γράψει και σήμερα με μια συγκρατημένη αισιοδοξία.

Αληθώς Χριστός Ανέστη χαρά μου